Batalion im. Walerego Łukasińskiego (Batalion „Łukasiński”) – jednostka wojskowa Armii Krajowej działająca od 1941 w okresie okupacji niemieckiej w Polsce oraz biorąca udział w walkach w okresie powstania warszawskiego.
Historia Oddział powstał 11 listopada 1941 w Warszawie w ramach Polskiej Organizacji Zbrojnej, jako batalion imienia Waleriana Łukasińskiego. Dowódcą został mjr Olgierd Ostkiewicz-Rudnicki „Sienkiewicz”. Początkowo utworzono cztery kadrowe kompanie: 1 kompania (dowódca por. Franciszek Szurowski „Boh”), 2 kompania (dowódca por. Aleksander Biały „Jan”), 3 kompania (dowódca por. Romuald Małkowski „Babicz”) i 4 kompania (dowódca NN).
W 1942 w ramach akcji scaleniowej, w skład Rejonu IV Obwodu Śródmieście Armii Krajowej weszły oddziały POZ. Scalono wówczas batalion „Vistula” (jako I batalion), batalion im. W. Łukasińskiego (jako II batalion), oraz dwie kompanie, które utworzyły III Batalion „Chrobry”.