Jan Kamiński ps. „Franek”, „Rokita”, „Czarny”, „Czarnecki”, „Leon Nowak”, „Jan Wawrzyniak” (ur. 27 sierpnia 1912 w Ostrowie Wielkopolskim, rozstrzelany 7 czerwca 1944 w obozie karno-śledczym w Żabikowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Rodzina i edukacja Był synem Walentego (ślusarz–rusznikarz) i Agnieszki z Klatkiewiczów, absolwentem Gimnazjum Męskiego w Ostrowie Wielkopolskim. W 1928 wstąpił do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, a w 1933 roku jako wzorowy elew skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej-Komorowie. Jego braćmi byli między innymi Tadeusz Kamiński (uczestnik powstania warszawskiego) i Władysław Kamiński (pilot poznańskiego dywizjonu 302). thumb|Odznaka Szkoły Podchorążych w Komorowie
Służba wojskowa i działalność konspiracyjna Zawodową służbę wojskową rozpoczął w 1935 w stopniu podporucznika w 81 pułku Strzelców Grodzieńskich im. Stefana Batorego w Grodnie. W latach 1936–1939 dowodził w pułku 7 kompanią szkolną.