Slotin natychmiast złapał lewą ręką jedną z półkul pokrywy i odrzucił ją na bok, zapobiegając znacznie tragiczniejszemu rozwojowi wydarzeń i ratując życie kolegów w laboratorium. Sam, jako znajdujący się najbliżej, otrzymał śmiertelną dawkę szacowaną na 21 Sv promieniowania gamma i neutronowego. Slotin chwilę po zdarzeniu odczuwał kwaśny smak w ustach oraz piekący ból w lewej ręce, spowodowany olbrzymią dawką promieniowania przyjętą w krótkim czasie. Zaraz po opuszczeniu laboratorium zaczął gwałtownie wymiotować; został niezwłocznie przewieziony do szpitala, ale według świadków, od samego początku zdawał sobie sprawę z powagi sytuacji, i od razu pożegnał się z kolegami. Zmarł w szpitalu 9 dni później.

Pozostali uczestnicy eksperymentu, naukowcy Graves, Kline i Young pozostali w szpitalu po śmierci Slotina. Graves, który stał najbliżej Slotina w trakcie wypadku, również doświadczył ostrej choroby popromiennej i musiał zostać hospitalizowany przez kilka tygodni. Udało mu się przeżyć, lecz do końca życia doświadczał neurologicznych problemów oraz dysfunkcji wzroku. Young również ucierpiał w wyniku ostrej choroby popromiennej, ale udało mu się całkowicie wyzdrowieć.