Altair miał zostać wyposażony w śluzę powietrzną podobną do stosowanych w wahadłowcach kosmicznych oraz na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Śluza pozwoliłaby astronautom na przebieranie się w skafandry księżycowe bez zanieczyszczania wnętrza kabiny pyłem przyniesionym z zewnątrz, a także na utrzymanie we wnętrzu kabiny ciśnienia przez cały czas trwania misji. W lądownikach LM konieczne było całkowite rozhermetyzowanie kabiny przy każdym opuszczeniu jej przez astronautów. Obecność śluzy pozwoliłaby także powrócić na pokład astronaucie z uszkodzonym skafandrem, nie zmuszając do tego samego jego towarzyszy.
Rozmiary i masa lądownika Altair sprawiały, że musiałby on zostać wyniesiony w przestrzeń kosmiczną niezależnie od modułu załogowego Orion. Do tego celu miała posłużyć projektowana, w oparciu o doświadczenia zdobyte przy konstrukcji wahadłowców oraz rakiet Saturn V, nowa rakieta nośna nazwana Ares V. Altair zostałby przez nią wyniesiony na niską orbitę okołoziemską wraz z modułem Earth Departure Stage. Tam nastąpiłoby połączenie z wystrzelonym na rakiecie Ares I statkiem Orion, którym podróżować mieli astronauci.