Pisarz nigdy nie czuł przynależności do latynoamerykańskiej fali literackiej tamtego okresu (jak Gabriel García Márquez, Carlos Fuentes, Juan Rulfo i in.) i odżegnywał się od niej. Nie wyrzekając się natomiast związków z kinematografią, był m.in. współscenarzystą głośnego filmu Richarda Sarafiana Znikający punkt (1971). Zasiadał również w jury konkursu głównego na 47. MFF w Cannes (1994).

W Polsce opublikowano zbiór jego wczesnych opowiadań (z lat 1950-1960) pt. Odpływająca fala (Así en la paz como en la guerra, 1960) oraz tom publicystyki polityczno-kulturalnej zatytułowany Mea Cuba. Już w obecnym stuleciu opublikowano również dwa mniejsze utwory: Moja wina, bo tańczyłem cza-czę i Ona śpiewała bolera. Najwybitniejsze dzieło Kubańczyka to Trzy pstre tygrysy (Tres tristes tigres)W tłumaczeniu Urszuli Kropiwiec i Tomasza Pindela („Universitas”, Kraków 2016). – monumentalna powieść napisana nowatorskim językiem i pełna aluzji do innych utworów literackich, porównywana z Ulissesem Jamesa Joyce’a. Zapewniła ona pisarzowi miejsce wśród najwybitniejszych twórców hiszpańskojęzycznych.

Był laureatem Nagrody Cervantesa z r.