Kenia (, ) – masyw wulkaniczny w Kenii, wysokość 5199 m n.p.m. (szczyt Batian), najwyższy szczyt w Kenii i drugi szczyt w Afryce, po Kilimandżaro. Leży nieznacznie na południe od równika, około 150 km na północ od stolicy Kenii – Nairobi.
Góra jest ważnym źródłem wody dla dużej części populacji Kenii – swoje początki mają tu dwie największe rzeki Kenii – Tana i Ewaso Ng’iro.
W 1997 roku Park Narodowy Góry Kenia został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Jej południowe, nawietrzne stoki i pola uprawne są zamieszkane przez bantuski lud Embu.
Historia Pierwszym Europejczykiem, który odkrył Kenię, był w 1849 roku niemiecki misjonarz Johann Ludwig Krapf (1810–1881), przebywający w regionie wraz z (1820–1876) – odkrywcą Kilimandżaro. Społeczność naukowa tamtych czasów nie chciała wierzyć w jego opowieści o śniegu i lodzie tak blisko równika. Potwierdzenie tych faktów nastąpiło dopiero w 1883 roku, kiedy górę zobaczył Joseph Thomson (1858–1895). Jako pierwszy opisał wzniesienie pod względem geologicznym, uznając, że masyw to wygasły wulkan. W 1887 roku Sámuel Teleki potwierdził istnienie krateru. W 1893 roku ekspedycja pod kierownictwem osiągnęła lodowiec Lewis Glacier na wysokości 5000 m.