Wykaz obiektów przemysłowych, w: Kronika Miasta Poznania, nr 2/2002, s.208-228, ISSN 0137-3552.
W 1885 wieś liczyła 1028 mieszkańców przy powierzchni 550 hektarów. 1 lipca 1894 oddano do użytku szkołę ewangelicką przy ul. Gnieźnieńskiej (d. Pobiedziskiej) - był to efekt petycji mniejszości niemieckiej, która żaliła się, że dzieci niemieckie muszą uczęszczać do szkoły polskiej, co jakoby osłabiało ich postępy w nauce. 21 marca 1902 otwarto nową, sześcioklasową szkołę katolicką przy ul. Harcerskiej (d. Szkolnej). W 1895 powierzchnię wsi powiększono do 596 hektarów, co wiązało się ze wzrostem liczby ludności do 1884 osób, w tym 1458 katolików, 423 ewangelików i trzech Żydów. W listopadzie 1899 pierwsze osiem ulic uzyskało oficjalne nazwy (niemieckojęzyczne). W 1900 otwarto regularną linię omnibusową łączącą Główną z Poznaniem. W 1906 wieś nawiedzona została przez epidemię szkarlatyny i błonicy. W tym okresie Główna była (po Winiarach) gminą podpoznańską z najwyższym odsetkiem mieszkańców popadających w kolizje z prawem. Regularne były tu bójki i burdy (np. 18 września 1904 zamieszki musiało tłumić wojsko).