W dzień wyborów postępowcy zdobyli niemal tyle samo głosów do Dixiecraci (1 157 328 wobec zabranych przez Thurmonda 1 175 930, czyli w obu przypadkach ok. 2,4%), ale nie wygrali, jak oni, wyborów w żadnym ze stanów i nie zdobyli żadnego głosu elektorskiego. Truman, mimo trudności, wygrał wybory. Postępowcy startowali raz jeszcze w 1952, ale przegrali, uzyskując bardzo znikomą liczbę głosów i nie ciesząc się poważniejszym zainteresowaniem, choć nominowali wtedy, jako kandydatkę na wiceprezydenta, Charlottę Bassa z Karoliny Południowej, pierwszą Afroamerykankę, która została kandydatem na tak wysokie stanowisko. Kandydatem na prezydenta był wtedy prawnik Vincent Hallinan z Kalifornii.
Partia została rozwiązana w 1955. Niebawem Wallace zmienił nieco swoje poglądy na temat komunizmu, czemu dał wyraz publikując książkę pt. „Dlaczego nie miałem racji” (Why I Was Wrong).
Zobacz też Partia Postępowa (1912) Partia Postępowa Vermontu
Kategoria:Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone) Kategoria:Historyczne partie i ugrupowania Stanów Zjednoczonych Kategoria:Partie socjalistyczne i socjaldemokratyczne w Stanach Zjednoczonych