Majer Jehuda SzapiraCzasem spotykana jest pisownia: Meir Szapiro bądź Szpiro lub Szpira. (, ur. 3 marca 1887 w Suczawie, zm. 27 października 1933 w Lublinie) – rabin i rosz jesziwa, w latach 1922–1927 pierwszy ortodoksyjny poseł żydowski na Sejm II Rzeczypospolitej (I kadencji). Twórca szkoły nauczania Talmudu Daf Jomi.
Życiorys Urodził się jako syn Jakóba Samsona i Marguli z domu Schorr (z obu stron rodziców pochodzili sławni rabini). Nazwisko Szapira przyjął jeden z przodków ocalałych z zagłady Żydów w Spirze podczas wypraw krzyżowych. Pradziadem Majera był Pinkas Szapira z Korca.
Od wczesnych lat młodości, był zauważony jako przywódca ruchu chasydzkiego oraz wyśmienity mówca. Początkowo uczył się w Suczawie, następnie w Monasterzyskach (już w wieku dziecięcym i nastoletnim publikował w zakresie nauk judaistycznych oraz miał odczyty w synagodze). Smichę uzyskał w wieku 15 lat. W 1911 roku, w wieku 24 lat został wyznaczony na rabina w miejscowości Gliniany.
Był założycielem jesziw w Sanoku (gdzie został rabinem w 1921 roku) i Piotrkowie Trybunalskim (od 1924 roku). Był również rabinem w Lublinie, gdzie założył rabinacko-talmudystyczną Jeszywas Chachmej Lublin (Lubelską Szkołę Mędrców).