Kuspiusz Fadus, Cuspius Fadus (I w. n.e.) – rzymski prokurator Judei w latach 44–46.
Był pierwszym rzymskim namiestnikiem Judei noszącym tytuł "prokuratora" (poprzedni zwani byli prefektami). Został mianowany na ten urząd przez cesarza Klaudiusza. W ten sposób Judea - po trzyletnich rządach zmarłego w 44 roku króla Heroda Agryppy I - wróciła bezpośrednio pod rzymskie panowanie.
Zaraz po przybyciu zainteresował się sporem między Perejczykami a Filadelfijczykami. Ci pierwsi nawet chwycili za broń i wymordowali znaczną liczbę obywateli Filadelfii. Fadus kazał pojmać trzech przywódców Perejczyków: Annibasa, Amarama i Eleazara. Pierwszego kazał stracić, dwóch pozostałych ukarał wygnaniem.
Krótko później kazał stracić Tolomajosa, przywódcę rozbójników, grasującego na pograniczu Idumei i Arabii.
Kuspiusz Fadus kazał złożyć świętą szatę arcykapłana w twierdzy Antonia. Żydzi odwołali się w tej sprawie do Klaudiusza. Jednocześnie uzyskali zgodę od Fadusa, że mogą zatrzymać szatę, dopóki nie nadejdzie odpowiedź. 28 czerwca 45 roku Klaudiusz uznał odwołanie Żydów, głównie pod wpływem Heroda Agryppy II, przebywającego wówczas w Rzymie.
Za urzędowania Fadusa pojawił się także niejaki Teudas, podający się za mesjasza.