Walczył 11 września pod wsią Krasna, gdzie odniósł sukces w starciu z oddziałem Wehrmachtu (kilkunastu zabitych i 13 jeńców) i 19 września pod wsią Siewce, zabijając ok. 40 żołnierzy wroga. W końcu września obozował pod Zakrzowem. Tam doszło 27 września do ostatniej jego bitwy z Niemcami wspieranymi lotnictwem, artylerią i czołgami. Po całodziennej bitwie Niemcy wycofali się, tracąc ok. 100 zabitych i rannych. Wobec ogromnej przewagi wroga otrzymał rozkaz demobilizacji swojego oddziału.
Okres powojenny W styczniu 1945 r. powrócił do wyzwolonego Radomia. 12 marca został aresztowany przez UB, ale po 2 miesiącach wypuszczono go na wolność w wyniku osobistej interwencji premiera Rządu Tymczasowego, Edwarda Osóbki-Morawskiego. Następnie wyjechał do Koszalina, a potem do Szczecina, gdzie podjął pracę w PKS-ie, dochodząc do stanowiska naczelnika PKS Pomorza Zachodniego. Jednocześnie organizował tam struktury PPS i Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych. Ze względów zdrowotnych w końcu 1947 r. ponownie zamieszkał w Radomiu. Po kilkumiesięcznym leczeniu pracował w latach 1948-1953 w różnych radomskich przedsiębiorstwach budowlanych, Spółdzielni Pracy Zegarmistrzów i Metalowców, wreszcie założył własny warsztat ślusarski. W 1971 r. przeszedł na rentę inwalidy wojskowego. Zmarł w Radomiu 20 października 1982 r.