Oprócz tego może czerpać wodę i sole mineralne z głębokich warstw podłoża. Na glebach płytkich rozwija powierzchniowy system korzeniowy. W takich warunkach nie jest odporny na wiatry. Na włośniczkach dębu występuje mykoryza. Gatunki podobne Dąb bezszypułkowy (Q. petraea) różni się brakiem uszek u nasady blaszki, która jest zbiegająca, dłuższymi ogonkami (18–25 mm), bocznymi nerwami sięgającymi tylko szczytów klap liścia, największymi klapami w środkowej części liścia, żołędziami siedzącymi lub krótkoszypułkowymi. Ponadto w Europie dąb szypułkowy kwitnie zwykle dwa tygodnie po dębie bezszypułkowym (co ogranicza możliwość krzyżowania się tych gatunków) i zajmuje siedliska bardziej wilgotne. Dąb szypułkowy może być mylony także z dębem burgundzkim (Q. cerris), który wyróżnia się pąkami z długimi, frędzelkowatymi łuskami. Tylko dąb szypułkowy i dąb zębaty (Q. dentata) mają blaszkę liściową o uszkowatej nasadzie. Czasem podobne kształtem, ale omszone lub owłosione blaszki mają dąb omszony i Q. pyrenaica.