w Jokohamie i Tokio.
Pod koniec życia otrzymał jeszcze jeden cios: jego plantacja została zrujnowana podczas powstania krajowców, a nowi władcy wyspy zakwestionowali jego prawo własności. Zapadł na zdrowiu, przebywał czas jakiś w szpitalu w Manili, po czym wrócił na Ponape. Tam, 9 października 1896 roku, wyszedł z domu i już nie wrócił. Znaleziono go martwego, siedzącego pod drzewem. Są trzy wersje jego śmierci: atak serca, samobójstwo, morderstwoSmolińska, Sroka, s. 128..
Wśród Papuasów spędził prawie 28 lat. Był pierwszym białym człowiekiem na wielu spośród wysp Oceanii. Zebrał wiele okazów, przekazanych później do muzeów europejskich. Szczegółowo opracował wszystkie najważniejsze archipelagi Oceanu Spokojnego. Dokonał wielu odkryć przyrodniczych i archeologicznych oraz sporządził mapy tych terenów.
Upamiętnia go pomnik postawiony w 1901 roku na wyspie Ponape przez komitet honorowy zawiązany składający się głównie z uczonych niemieckich. W 1910 roku wybuchło na Ponape nieudane powstanie antyniemieckie, którego nieznany z imienia przywódca przyjął pseudonim Kubary.
Żonaty z Anną Yelliot, córką anglikańskiego misjonarza i kobiety pochodzącej z Ponape. Para miała syna Bertrama (zmarłego w dzieciństwie) i córkę Izabelę (zm.