Temat praesentis Od tematu praesentis tworzy się: praesens indicativi activi et passivi imperfectum indicativi activi et passivi futurum primum indicativi activi et passivi praesens coniunctivi activi et passivi imperfectum coniunctivi activi et passivi imperativus praesentis activi et passivi imperativus futuri activi et passivi infinitivus praesentis activi et passivi participium praesentis activi participium futuri passivi (gerundivum) gerundium.
Występujące w języku łacińskim formy tematu praesentis to: temat równy rdzeniowi, np. dico, duco temat równy rdzeniowi z reduplikacją, tj. powtórzeniem na początku wyrazu pierwszej spółgłoski tematu z dodaną do niej samogłoską -i, np. gigno (z dawnego gigněo) (por. part. perf. pass. genitus) temat równy rdzeniowi + spółgłoska nosowa wtrącona do tematu jako infiks lub sufiks, np. rumpo (por. part. perf. pass. ruptus), vinco (por. part. perf. pass. victus), fallo (dawne falno, por. part. perf. pass. falsus). W czasownikach pingo, fingo i iungo -n przeszło także do tematu perfecti. temat równy rdzeniowi z przyrostkiem -sc, np. cognosco (por. perf. cognovi) temat równy rdzeniowi z przyrostkiem -t, np. flecto (por. perf. flexi), necto (por. perf. nexi) temat równy rdzeniowi z przyrostkiem -i, np. venio (por. part. perf. pass.