Wskutek tego Falkenberg został aresztowany w Konstancji. Dalsze starania delegacji polskiej doprowadziły do ponownego potępienia Satyry przez komisję wiary. Ostatecznie papież Marcin V uwięził Falkenberga w zamku św. Anioła w Rzymie. Dominikanin opuścił więzienie w 1424 roku, po kilkukrotnym publicznym (m.in. w obecności delegacji polskiej) odwołaniu tez zawartych w paszkwiluJan Tyszkiewicz, Karol Mórawski, Krzyżacy Książka i Wiedza Warszawa 1973, s.285.Józef Wójcicki, Dzieje Polski nad Bałtykiem. Książka i Wiedza, Warszawa 1989 s. 65.
Dalsze losy Na przełomie 1429 i 1430 roku Falkenberg znajdował się w Toruniu. Był wówczas współpracownikiem inkwizytora Piotra Wichmanna. Tam zaangażowany był w spór pomiędzy dominikanami a miejscowym proboszczem. Po wygnaniu dominikanów z Torunia przez pewien czas przebywał w Kamieniu Pomorskim, być może także w Gdańsku i Malborku. Później, do ok. 1434/1435 roku uczestniczył w soborze w Bazylei. Ostatnim poświadczonym źródłowo miejscem pobytu Falkenberga był Wrocław, gdzie ponownie zaangażował się w lokalny konflikt między zakonem dominikanów a miejscowymi klerykami. W toku tego sporu zdążył jeszcze opublikować traktat w obronie Zakonu.