thumb|240px|Grobowiec Łopuszańskich przed renowacją mały|355x355px|Grobowiec Łopuszańskich po renowacji Jan Łopuszański (ur. 5 sierpnia 1875 we Lwowie, zm. 4 maja 1936 we Lwowie) – polski inżynier hydrotechnik, profesor i rektor Politechniki Lwowskiej, minister robót publicznych.
Życiorys Młodość i I wojna światowa Urodził się we Lwowie w polskiej rodzinie inteligenckiej. Był synem Tadeusza i Julii z Wojakowskich. Szkołę średnią ukończył we Lwowie. W 1899 ukończył studia na Wydziale Inżynieryjnym Politechniki Lwowskiej, po czym przez 10 lat pracował w Krajowym Biurze Melioracji we Lwowie, gdzie kierował m.in. pracami melioracyjnymi i regulacyjnymi w dorzeczu Dniestru, regulacji dorzeczy Styru. W 1908 został pełniącym obowiązki kierownika Zakładu Melioracji Wodnych Politechniki Lwowskiej. Rok później obronił doktorat na podstawie pracy Zasady rozdziału wody w nawodnieniach stokowych. W celu pogłębiania wiedzy o melioracji, udał się w podróż po Europie, m.in. do Austrii i Holandii. Następnie 25 września 1913 został mianowany profesorem nadzwyczajnym Politechniki Lwowskiej.
Łopuszański był jednym z projektantów elektrowni wodnej na Dniestrze w Uniżu. W wyniku wybuchu I wojny światowej nie udało się jej wybudować.