Zaczęły one więc dążyć do stworzenia własnego państwa, co przejawiało się w prowadzeniu agresywnej polityki przeciwko sąsiadom. Karelowie częściej organizowali łupieskie wyprawy przeciwko Nowogrodowi i plemieniu Häme ze środkowej Finlandii, próbowali osiedlać się w północnej Karelii i na Półwyspie Kolskim. Pragnąc zyskać monopol na ściąganie danin od Lapończyków, napadali na norweskich kupców, którzy wyprawiali się tam w celu pozyskania futer, na które istniało duże zapotrzebowanie w Europie i które osiągały wysokie ceny. Karelscy przywódcy zaczęli zawierać bezpośrednie umowy handlowe z niemieckimi kupcami, pomijając pośrednictwo Nowogrodu, co przyczyniło się do wzrostu znaczenia głównego grodu i centrum plemiennego Käkisalmi (ros. Korela) - obecnego miasta Prioziorsk, znajdującego się poza granicami Karelii, w obwodzie leningradzkim. Innymi ośrodkami był Tiurinlinna, Aunus (ros. Ołoniec), Sortavala, Lahdenpohja i Viipuri (Wyborg). W latach 70. tego wieku Karelia weszła w skład Republiki Nowogrodu po kilkuletniej kampanii, podczas której nowogrodzianie spalili wiele karelskich grodów i wiosek. Młodzi mężczyźni z tego rejonu zaczęli chodzić w skład sił zbrojnych księstwa. Mieszkańcy Karelii walczyli wspólnie z Nowogrodzianami przeciw niemieckim i szwedzkim próbom ekspansji w rejonie Morza Bałtyckiego. Mimo tego w końcu XIII w.