W literaturze rabinicznej Amalekici stali się typem narodu wrogiego Żydom. W pochodzących z pierwszego wieku tanaickich hagadach Amalek, obok Edomu, był jednym z określeń Rzymu. Po II wojnie światowej termin Amalek odnoszony jest do Hitlera. Obecnie niektórzy rabini wiążą z Amalekitami Palestyńczyków bądź ogólniej Arabów i uważają, że dotyczy ich biblijny nakaz wytępienia Amalekitów.
Baal Szem Tow stosował nazwę Amalek na określenie siły wzbudzającej w człowieku wątpliwości w słuszność postępowania Boga.
Do Amalekitów odnoszą się trzy z 613 przykazań uznawanych przez ortodoksyjny judaizm: dwa nakazy – zniszczenia Amalekitów i pamiętania o potwornych czynach Amalekitów (nr 188. i 189. według klasyfikacji Rambama); jeden zakaz – zakaz zapomnienia o czynach Amalekitów (nr 59.).
Józef Flawiusz
Według żydowskiego historyka Józefa Flawiusza Amalekici byli najbardziej wojowniczym spośród ludów zamieszkujących Półwysep Synaj. Mieli oni rozesłać posłów do innych ludów z wezwaniem walki z Hebrajczykami, by zniszczyć w zarodku poważne zagrożenie. Atak dobrze przygotowanych do walki Amalekitów był dla Izraelitów całkowitym zaskoczeniem, jednak Mojżesz wzywał do ufności Bogu. Hebrajczycy uznali jednak wynik bitwy za wynik własnego bohaterstwa i popadli w pychę.