thumb|Lokalizacja terytorium Midianitów Midianici lub Madianici () – starożytny lud opisany w Biblii, prowadzący z reguły życie koczownicze, ale również niekiedy osiadłe; . Ich historia znana jest przede wszystkim ze Starego Testamentu i wiąże się z dziejami Izraelitów. Midianici żyli głównie z handlu i byli znani ze swego bogactwa.
Według Księgi Rodzaju, pochodzili od Midiana, jednego z synów Abrahama i jego późnej żony Ketury. Byliby więc ludem semickim, spokrewnionym z Izraelitami. Czasem wiąże się ich z Ismaelitami, więc potomkami innego syna Abrahama; .
Midianici zamieszkiwali krainę Midian (lub Madian), ale ze względu na półkoczowniczy tryb życia nie zawsze można odtworzyć dokładne granice ich zasiedlenia. Uznaje się, że początkowo zajęli jakieś terytorium na południe od Edomu, więc położone w północno-zachodniej części Półwyspu Arabskiego, na wschód od zatoki Akaba (odnoga Morza Czerwonego)Atlas Biblijny, wyd. TES Lublin, Warszawa 1991, s. 306, Mapa 5. Wielki atlas biblijny, wyd. Vocatio, Warszawa 1994, s. 14. Jednak w historii można było spotkać Midianitów również bardziej na północ, w okolicach Moabu oraz po drugiej stronie zatoki Akaba, na półwyspie Synaj i jeszcze w innych miejscach. Część biblistów uważa, że terytorium właściwego Midianu rozciągało się po obu stronach zatoki AkabaM.