Jan Czykwin (ur. 18 maja 1940 w Dubiczach Cerkiewnych, zm. 14 listopada 2022 w Bielsku Podlaskimhttps://wspolczesna.pl/bielsk-podlaski-zmarl-prof-jan-czykwin-ceniony-poeta-tlumacz-historyk-sztuki/ar/c1-17042093) – białoruski i polski poeta, historyk literatury, tłumacz; profesor nauk humanistycznych.
Życiorys Debiutował na łamach pisma „Niwa” w 1957. W 1964 ukończył rusycystykę na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1969 pracował w filii UW w Białymstoku, od 1985 do 1997 na Uniwersytecie Warszawskim, a od 1998 był pracownikiem Uniwersytetu w Białymstoku. W tymże roku uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych.
W 1989 został prezesem Białoruskiego Stowarzyszenia Literackiego „Białowieża”.
W 2008 został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
W 2015 został odznaczony Medalem Franciszka Skaryny Republiki BiałorusiУказ Президента Республики Беларусь от 10 сентября 2015 года.
Publikacje „Idu” (1969) „Swiataja studnia” (1970) „Niespakoj” (1977) „Na progu świata” (1983) „Splot słoneczny” (1988) „Swietły mih” (1989) „Kruhawaja czara” (1992) „Swiet pierwszy i aposzni” (1997)
Przypisy
Bibliografia Polscy pisarze współcześni. Informator 1944-1970, opracował Lesław M. Bartelski, Warszawa 1972. Ян Чыквін (w:) Беларускія пісьменнікі Польшчы, Мінск 2000, s.