Bitwa pod Łojowem – starcie zbrojne, które odbyło się 31 lipca 1649 koło Łojowa, około 50 km od Czernihowa, podczas powstania Chmielnickiego. Wojska litewskie pod dowództwem Janusza Radziwiłła pokonały tu kozackie wojska pułkowników Podobajły i Krzeczowskiego.
Tło przedbitewne Latem 1649 roku 7-tysięczna armia kozacka Stepana Podobajły zdobyła Łojów i spaliła miejscowy zamek, po czym rozłożyła się obozem w widłach Dniepru i Soża w okolicach Rzeczycy, umacniając swą pozycję wałami ziemnymi. Stąd na ziemie białoruskie rozpuszczane były łupieżcze zagony, terroryzujące miejscową ludność swym okrucieństwem.
Przeciwko Podobajle ruszyła armia Wielkiego Księstwa Litewskiego pod wodzą hetmana polnego litewskiego Janusza Radziwiłła (około 6000 żołnierzy, w tym 1000 piechoty, 800 husarii i 4200 reszty jazdy).
Na pomoc Podobajle pospiesznie maszerował od Czarnobyla w kierunku Rzeczycy Stanisław Krzeczowski, prowadząc armię w sile 10 000 żołnierzy (w tym 6000 piechoty). Wysłał go oblegający wojska polskie pod Zbarażem Bohdan Chmielnicki, obawiając się o swoje zaplecze (Łojów leży zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Kijowa).