Ignacy Humnicki krypt.: I. H., (ur. 5 lutego 1798 w Mnichowie, zm. 15 maja 1864 w Krakowie) – polski dramatopisarz i poeta.
Życiorys Urodził się w powiecie opatowskim jako syn Wincentego, rotmistrza kawalerii narodowej w powstaniu kościuszkowskim, i Rozalii z Barzykowskich. Pierwsze nauki pobierał w Słupi koło Opatowa, następnie w Kielcach, a od roku 1810 w Krakowie. W roku 1816 ukończył tamtejsze Gimnazjum Świętej Anny. W latach 1816–1818 studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1818 podjął pracę kancelisty u warszawskiego adwokata B. Wiśniewskiego, uczęszczając równocześnie na wykłady uniwersyteckie z literatury, ekonomii politycznej, fizyki i mineralogii. W roku 1824 zamieszkał w Warszawie, później przeprowadził się w okolice Kielc. Na krótko przed śmiercią przeniósł się do Krakowa. Wykładowca w Liceum Warszawskim. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w KrakowieKarolina Grodziska Zaduszne ścieżki-przewodnik po Cmentarzu Rakowickim wyd.Kraków 2003 s.113.
Twórczość W 1817 debiutował na łamach prasy. Związany z "Gazetą Krakowską". Jego pierwszy dramat został wystawiony na scenie teatralnej w 1818.