Zasilają one ponad 400 lodowców schodzących ku morzom okalającym półwysep.
Lodowce w części zachodniej są krótkie, strome, z wieloma szczelinami; szybko się przemieszczają (6 m na dzień), cieląc się w wodach wielu zatok wybrzeża. Bardziej na południe formują prawie nieprzerwaną pokrywę lodową, spływającą powoli ku Lodowcowi Szelfowemu Jerzego VI.
W części wschodniej, o zimniejszym klimacie kontynentalnym, na prawie całej długości wybrzeża zalegają masywne lodowce szelfowe zasilane przez lodowce schodzące ku Morzu Weddella i bezpośrednio przez opady śniegu. Lód rozciąga się na długości 1000 km, wcinając się w morze na 200 km, a jego grubość dochodzi do 200 m.
Wskutek postępującego ocieplenia klimatu, lodowce szelfowe zaczęły się topić. Proces topnienia spowodowany jest trzema czynnikami – ocieplone wody oceanu powodują zmniejszanie się grubości lodu, cofające się czoło lodowca, pękając, więzi lodowiec w zatoce, co przyczynia się do jego dalszego kurczenia się i woda z letniego topnienia lodowca żłobi w nim szczeliny, tworząc kliny o gęstości większej niż otaczające go pokłady lodu, sięgające podstawy lodowca. Czynniki te przyczyniły się do stopniowej dezintegracji Lodowca Szelfowego Larsena.