Szloma Herszenhorn (; ur. 23 maja 1888 w Lublinie, zm. 2 stycznia 1953 w Melbourne) – polski lekarz, działacz społeczny, członek Bundu, po II wojnie światowej organizator pomocy polskim Żydom, którym udało się przetrwać wojnę.
Życiorys
Był synem Jakuba i Nechamy, właścicieli największej lubelskiej drukarni żydowskiej na przełomie XIX i XX wieku. Odebrał tradycyjne wykształcenie religijne, uczęszczał do chederów i jesziwy w rodzinnym mieście. Uzyskał również edukację świecką w gimnazjum rządowym w Lublinie oraz u prywatnych nauczycieli.
W 1903 roku zetknął się z Bundem i zaangażował się w działalność lubelskiego oddziału partii. Jego mentorami byli prominentni działacze Sara Szweber i Nachum Chanin. W 1904 roku, zagrożony aresztowaniem, opuścił Lublin i zamieszkał w Puławach, gdzie ukończył gimnazjum. Następnie podjął studia na uniwersytetach we Wrocławiu, Heidelbergu i w Pradze. 10 lipca 1918 roku otrzymał dyplom lekarza na Uniwersytecie w Pradze (specjalizacja: dermatologia). Po ukończeniu studiów powrócił do Polski, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, służąc w szpitalu polowym nr 1014 przy 21 Dywizji Piechoty. Został zwolniony z czynnej służby wojskowej w stopniu porucznika i w czerwcu 1921 roku powrócił do Lublina.