Boris Michajłowicz Szaposznikow (; ur. w Złatouście, zm. 26 marca 1945 w Moskwie) – radziecki wojskowy, teoretyk wojskowości, nauczyciel akademicki i polityk narodowości rosyjskiej, marszałek Związku Radzieckiego, profesor, szef Sztabu Generalnego Armii Czerwonej (1928–1931, 1937–1940, 1941–1942, w latach 1928–1931 jako szef sztabu). Przedrewolucyjny pułkownik, podczas wojny domowej wstąpił do Armii Czerwonej, został jednym z jej głównych sztabowców i planistów. I zastępca szefa sztabu Armii Czerwonej (1921–1925), dowódca Leningradzkiego (1925–1927) i Moskiewskiego Okręgu Wojskowego (1927–1928), pierwszy raz mianowany szefem sztabu Armii Czerwonej (1928–1931), zdegradowany do dowódcy Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego (1931–1932), komendant Akademii Wojskowej (1932–1935), ponownie mianowany dowódcą Leningradzkiego OW (1935–1937), w okresie wielkiej czystki odzyskiwał pozycję, ciesząc się zaufaniem Stalina, ponownie mianowany szefem Sztabu Generalnego (1937–1940). Jego karierę zaczęły utrudniać problemy zdrowotne, został więc odwołany, mianowany zastępcą ludowego komisarza obrony ZSRR (1940–1941), tymczasowo powrócił na stanowisko szefa Sztabu Generalnego (1941–1942), po czym ponownie został zastępcą ludowego komisarza obrony ZSRR (1942–1943), a ostatecznie komendantem Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego (1943–1945).