Wojska tego ludu, podobnie jak Silingów podporządkowały się wtedy królowi Hasdingów Guntarykowi.
Kontynuacja wojny z Rzymem Alanowie zawarli unię personalną z Wandalami i towarzyszyli im w wyprawie do Afryki w 429, i współtworzyli tamtejsze państwo Wandalów. Stąd wywodzi się oficjalny tytuł królów wandalskich w Afryce: „król Wandalów i Alanów” (rex Wandalorum et Alanorum – który oficjalnie pojawia się dopiero w latach 477–484 za panowania Huneryka, jednak prawdopodobnie wszedł w życie niebawem po 418 roku i utrzymywał do końca istnienia państwa; jeszcze Gelimer według Prokopiusza z Cezarei używał tytułu Wandilon kai Alanon basileus, a na czarze znalezionej w miejscowości Fonzaso znajduje się napis Geilamir, Rex Vandalorum et Alanorum) – jednak całkowicie się wśród Wandalów rozpłynęli.
Uczestniczyli w słynnej bitwie na Polach Katalaunijskich zarówno po stronie Wizygotów/Rzymian (w liczbie około 7 tys. – byli to miejscowi Alanowie pod wodzą Sangibana, następcy Goara), jak i po stronie Hunów (według szacunków Alanowie wraz Hunami liczyli ok. 20–30 tys., czyli około 1/3 armii Attyli)Daniel Gazda, Cesarstwo rzymskie i barbarzyńcy, Warszawa 2007, s. 205..
Stosunki alańsko-awarskie i sukcesja