Opór stawiony przez Aorsów spowodował skierowanie aktywności Alanów na południe.
Józef Flawiusz wspomina o wyprawie Alanów w I w. na tereny obecnego irańskiego Azerbejdżanu i Armenii, wspomina on o Alanach, że liczne hordy ich uderzyły na nic nie przeczuwających Medów i splądrowały kraj gęsto zasiedlony i zasobny we wszelakie rodzaje bydła, a nikt nie odważył się stawić im oporuJózef Flawiusz, Wojna żydowska, ks. VII, rozdz. VII, 4.. Natomiast król Medów Pakorus zbiegł ze strachu w niedostępne ustronie, pozostawiając wszystkie swoje posiadłości na pastwę losu. Z trudem udało mu się wyrwać z rąk nieprzyjaciół żonę i nałożnicę, które wzięto do niewoli, za cenę stu talentów. Następnie Alanowie wkroczyli do Armenii, gdzie naprzeciw im stanął król Tiridates I, który złapany na arkan przez jednego z Alanów omal nie stracił życia. Alanowie spustoszyli te ziemie uprowadzając ogromną ilość jeńców i bogactw. Posuwając się wzdłuż Morza Kaspijskiego w latach 73–74 najeżdżali państwo Partów, a ok. 123 także wschodnie prowincje Cesarstwa Rzymskiego w północno-wschodniej Azji Mniejszej (opór stawił im Arrian namiestnik KapadocjiArrian’s Array against the Alans/Arrianou ektaxis kata Alanoon.). Źródła z epoki wspominają o kolejnym rajdzie na południe ok.