Burgundowie (, Burgundī) – lud wschodniogermański, pochodzący prawdopodobnie z wyspy Bornholm, która zawdzięcza im swą nazwę (pierwotnie Burgundarholm) lub z zachodniej Wielkopolski. W okresie wpływów rzymskich najprawdopodobniej zamieszkiwali terytorium dzisiejszej zachodniej Polski (okolice Zielonej Góry), a odzwierciedleniem ich osadnictwa jest archeologiczna kultura luboszycka w międzyrzeczu Nysy Łużyckiej i Bobru, w rejonie Gubina.
Poza granicami Rzymu thumb|right|300px|Burgundzka sprzączka do pasa thumb|right|300px|Siedziby Burgundów w I w. n.e.
Burgundowie pochodzili z wyspy Bornholm. Pliniusz Starszy lokalizuje ich w dorzeczu Odry w pierwszym wieku naszej ery, w okolicach ujścia Nysy Łużyckiej. Nazwa wyspy pochodziłaby od Burgundarholm, czyli wyspa Burgundów.. W drugim wieku, Klaudiusz PtolemeuszKlaudiusz Ptolemeusz, Geografia, II, 11. – między Odrą a Wisłą. – gdzie mieszkali jeszcze w połowie trzeciego wieku według JordanesaJordanes, Historia Gotów, rozdz. IV., ale pokonani przez Gepidów przemieścili się w dorzecze Łaby. Pod koniec wieku przesunęli się dalej na zachód, w dolinę Menu, gdzie weszli w kontakt z Alamanami. Zosimos podaje, że cesarz Probus pobił Burgundów i Wandalów w 279 na terenie GaliiZosimos, Nowa historia, 1.68..