Stanisław Domarski (ur. 8 lutego 1958 w Rzeszowie, zm. 15 czerwca 2026) – polski muzyk, saksofonista i flecista jazzowy.
Rodzina Małżonka Iwona, wokalistka z dyplomem u prof. Aleksandra Bardiniego, dzieci Dominika (1984), Filip (1990), Karol (1991), rodzice Marian i Maria.
Kariera zawodowa W 1975 absolwent Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia i 1981 Państwowej szkoły Muzycznej II stopnia. Saksofonista sopranowy, altowy, tenorowy, barytonowy oraz flecista jazzowy. Od roku 1978 obecny na rzeszowskiej scenie muzycznej, członek wielu formacji, m.in. Jazzgotu, Skyline, Studia Form Dźwiękowych, Novo Group, New Corporation, The End, Moment Evolution, Latino Jazz Brothers, Antyquariat Jazz Group, L.S.D. (Lenert, Serafin, Domarski) i Nova Grupa; Współpracował również z Oratorium Ernesta Bryla i Włodzimierza Korcza – „Woła nas Pan” oraz „Kto się odda w radość”.
Jeden z pionierów jazzu w woj. podkarpackim, prowadził swój zespół jazzowy Domarski Quartet, gospodarz pierwszego stałego klubu jazzowego organizującego tzw. „Czwartki Jazzowe” z udziałem muzyków lokalnych i czołówki krajowej. Współpracował z zespołem Buen Camino.