mały|Grób Ludwika Slaskiego na cmentarzu Powązkowskim. Widoczna jest tabliczka grobu weterana Ludwik Slaski (ur. 11 lipca 1898 w Broniszowie, zm. 24 stycznia 1976 w Poznaniu) – ziemianin, właściciel majątku Turnawiec, mgr inż. rolnik, oficer kawalerii, działacz społeczny i gospodarczy w Kieleckiem, a po II wojnie światowej w Poznaniu.
Życiorys Pochodził z gałęzi małopolskiej rodziny Slaskich herbu Grzymała. Był synem Juliusza Joachima Slaskiego, właściciela majątku Broniszów i jego drugiej żony Heleny z Woynarowskich herbu Strzemię.
W listopadzie 1918 r. przerwał studia na Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i wstąpił jako ochotnik do 9 Pułku Ułanów Małopolskich. W pułku tym walczył w latach 1918–1920 w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-sowieckiej. Otrzymał odznaczenia: Krzyż Walecznych, Odznaka Honorowa „Orlęta”, Gwiazda Przemyśla, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 „Polska swemu Obrońcy”. W 1921 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika kawalerii.