Po II wojnie światowej, pozbawiony majątku w wyniku reformy rolnej, objął stanowisko w Powiatowym Biurze Rolnym w Rawiczu, a w styczniu 1946 r. dyrektora Działu Rolnego Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Poznaniu. W 1948 został aresztowany i w 1949 po włączeniu do pokazowego procesu generalnego dyrektora PNZ Witolda Maringe (byłych ziemian) skazany w 1951 r. na 10 lat pozbawienia wolności. Przebywał w więzieniach w Poznaniu, areszcie na Mokotowie w Warszawie, Zakładzie Karnym we Wronkach i w kopalni węgla kamiennego Andaluzja w Piekarach na Śląsku. Zwolniony w 1956, został wkrótce potem zrehabilitowany.
W latach 1956–1970 był weryfikatorem w Biurze Projektów Organizacji Gospodarstw Rolnych w Poznaniu. Na zakończenie pracy, mimo pochodzenia i powojennego skazania, otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Po przejściu na emeryturę pisał wspomnienia ze swojego życia. Pozostawił ponad 1000 stron maszynopisów, które pozyskał do swoich zbiorów Dział Rękopisów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu.
Jest pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 21-4-29).
W 2018 r.