Początkowo pływał na okrętach Floty Bałtyckiej jako młodszy oficer mechanik, pomocnik starszego oficera mechanika, oficer mechanik oraz starszy oficer mechanik. Służył podczas wojny rosyjsko-japońskiej – wziął udział w bitwie pod Cuszimą, na nieopancerzonym krążowniku „Ałmaz”, który jako jeden z trzech okrętów rosyjskich zdołał przedrzeć się do Władywostoku. Ostatnią jednostką pływającą, na której służył był krążownik pancerny „Riurik” Floty Bałtyckiej. W 1912 zakończył służbę na morzu i został członkiem stałym w Komisji Budowy Okrętów dla Floty Czarnomorskiej. Na stanowisku tym pracował do końca I wojny światowej, awansując w 1915 na generała majora floty.
Pobyt w odrodzonej Polsce W 1919 przybył na odrodzone ziemie polskie, ale nie został zakwalifikowany do służby czynnej w Siłach Zbrojnych. Otrzymał natomiast stopień generała podporucznika marynarki rezerwy, a po weryfikacji w 1921 przemianowano go na kontradmirała w stanie spoczynku. Na stałe zamieszkał ponownie w Wilnie, gdzie zaprzyjaźnił się z kontradmirałem Michałem Borowskim. Aktywnie wspierał działalność Ligi Morskiej i Kolonialnej, w której był członkiem Zarządu Okręgowego.