thumb|upright=1.3|Polska okresu rozbiorów po kongresie wiedeńskim thumb|upright=1.3|Symboliczna mapa Europy – Wojna Oswobodzicielka 1914–1915 thumb|upright=1.3|Zasięg terytorialny poszczególnych korpusów armijnych Armii Cesarstwa Niemieckiego w 1914 r. thumb|upright=1.3|Mapa garnizonów Armii Austro-Węgier w 1898 roku, zwraca uwagę silna koncentracja jednostek w Galicji Wschodniej thumb|upright=1.3|Front wschodni do 28 września 1914 r. Historia Polski w latach 1914–1918 – okres zabiegów dyplomatycznych i działań militarnych w czasie trwania I wojny światowej, którego zwieńczeniem było odbudowanie niepodległego państwa polskiego w 1918 roku, związane z upadkiem wszystkich trzech mocarstw zaborczych.
Okres ten charakteryzował się fatalnym stanem zaopatrzenia i wyżywienia społeczeństwa, a także znacznymi stratami, zarówno wśród żołnierzy wcielonych do walczących ze sobą armii, jak i ludności cywilnej, która zmuszona do świadczeń na rzecz armii okupujących kraj, ponosiła ogromne ciężary. Na skutek śmierci i deportacji liczba ludności zamieszkującej późniejszą II Rzeczpospolitą zmalała o 14,9%. Niebagatelne też były straty materialne, spowodowane działaniami wojennymi na obszarze 80% ziem polskich. Kolejne armie, przechodzące przez terytoria zaborów, stosowały taktykę spalonej ziemi.