Jednakże wydarzenia te przyczyniły się do umocnienia antyżydowskich stereotypów.
Miejscowi duchowni, zwłaszcza biskup Norwich w latach 1146–1174, , dążył do tego, ażeby ustanawiać lokalne kulty świętych. De Turbeville polecił benedyktyńskiemu mnichowi , który mieszkał w Norwich, napisanie dzieła pt. „Życie i cuda Św. Williama z Norwich”. Książka składała się z siedmiu części, z których pierwsza najważniejsza powstała około roku 1150 lub 1154. Thomas zawarł w niej swoje przypuszczenia i dociekania oraz wyznania mnicha Teobalda, który pod wpływem rzekomych cudów konwertował z judaizmu na chrześcijaństwo i wstąpił do klasztoru prowadząc odtąd życie mnicha. Przekazał on Thomasowi informację, że raz w roku w Narbonie we Francji żydowska starszyzna zbiera się, aby przez rzucenie losu wyznaczyć kraj, w którym ma być dokonany coroczny mord rytualny. Według niego Żydzi wierzyli, że nigdy nie powrócą do swej ojczyzny, jeśli co roku nie będą składać ofiary z chrześcijanina „dla pogardy Chrystusa”. W wylosowanym kraju starszyzna żydowska w podobny sposób dokonuje wyboru miasta, skąd pochodzić ma ofiara.