Brian Lenihan był jednym z liderów opozycji, którzy dzwonili tamtej nocy do prezydenta, domagając się nierozwiązywania parlamentu i powołania rządu, na czele którego stanąć miał Charles Haughey. Ujawnienie tej sprawy przyczyniło się do wzrostu poparcia dla Mary Robinson. Jeszcze bardziej pomógł jej personalny atak, jaki przypuścił na nią Pádraig Flynn z FF. Od tego czasu poparcie dla Briana Lenihana zaczęło spadać. Premier Charles Haughey uznał wybory za przegrane i zdystansował się od swojego ministra, co z kolei spowodowało konflikt wewnątrz Fianna Fáil.
W głosowaniu kandydatka laburzystów otrzymała 38,9% głosów preferencyjnych, a przedstawiciel FF 44,1%. Po rozdysponowaniu głosów oddanych na Austina Currie okazało się, że w wyborach zwyciężyła Mary Robinson.
Została oficjalnie zaprzysiężona na siódmego prezydenta Irlandii 3 grudnia 1990. Stała się pierwszą kobietą na tym urzędzie oraz pierwszym prezydentem z wykształceniem prawniczym. Wkrótce zyskała sympatię społeczeństwa. Zajmowała się sprawami irlandzkiej diaspory oraz starała się poprawić relacje z Wielką Brytanią, którą wielokrotnie odwiedzała. Była pierwszym prezydentem Irlandii, który został przyjęty w Buckingham Palace. Sama również zapraszała wielu członków brytyjskiej rodziny królewskiej (m.in.