Istnieją dowody na to, że w okresie Nowego Testamentu i później wspólnoty chrześcijańskie praktykowały formy dzielenia się, redystrybucji i komunizmu. Niektóre z wersetów biblijnych, które zainspirowały wspólnotowe układy gospodarcze huterytów, można znaleźć w Dziejach Apostolskich:
Ojcowie Kościoła Przypowieść o głupim bogaczu w Ewangelii Łukasza (12,15–21) opowiada historię zamożnego człowieka, którego ziemia obficie plonuje. Bogacz, nie mając gdzie przechować zbiorów, postanawia zburzyć stare spichlerze i zbudować większe, aby zgromadzić całe swoje zboże i dobra materialne. Zakłada, że dzięki temu będzie mógł spokojnie żyć, jeść, pić i cieszyć się życiem przez wiele lat. Jednak Bóg nazwał go „głupcem”, ponieważ tego samego dnia jego życie zostaje mu odebrane, a zgromadzone bogactwa pozostają bezwartościowe.
Interpretacja przypowieści podkreśla ostrzeżenie Jezusa przed chciwością i gromadzeniem dóbr materialnych, które mogą uczynić człowieka niewolnikiem własnego majątku. W nowoczesnym kontekście, jak zauważył Clarence Jordan, przypowieść można odczytać także jako krytykę systemów społeczno-ekonomicznych, które umożliwiają bogatym jednostkom i elitom gromadzenie nadmiernych zasobów kosztem potrzebujących i marginalizowanych.