Paradoksalnie, wzmocniło to ligę, która w krótkim czasie przekształciła się w ruch narodowy.
W 1913 roku, gdy granice Albanii zostały wstępnie określone, Serbia nie otrzymała dostępu do morza, ale zajęła terytoria znane dzisiaj jako Kosowo, zamieszkane w dużym stopniu przez Albańczyków. Niepodległa Albania nie obejmowała swoim terytorium wszystkich ziem zamieszkanych przez etnicznych Albańczyków. Spowodowało to wielką frustrację wśród nich i żądania zjednoczenia tych ziem w jednym państwie.
W czasie II wojny światowej, wraz z upadkiem Jugosławii w 1941 roku, Włosi przekazali część władzy nad ziemiami zamieszkanymi przez etnicznych Albańczyków w ręce marionetkowego rządu albańskiego. Wielka Albania zawierała w sobie Kosowo, Epir, część Macedonii oraz inne tereny podbite przez wojska państw Osi.
Tereny zamieszkane przez etnicznych Albańczyków Albania Kosowo Dolina Preševo (w języku albańskim Lugina e Preshevës albo Kosova Lindore) w południowej Serbii gminy Preševo i Bujanovac część gminy Medveđa w Grecji południowy Epir (po II wojnie światowej wielu Albańczyków w greckim Epirze zostało z niego wygnanych, co było pokłosiem kierowanych pod ich adresem oskarżeń o „kolaborację z wrogiem” (najpierw z Włochami, a później z komunistami).