W czasie „odwilży” po Październiku ’56 w Wydawnictwie Literackim starano się wydawać Gombrowicza i Miłosza. Ukazał się jednak tylko tom Bakakaj. Na dzieła Miłosza (mimo podpisanych umów) przyszło czekać jeszcze kilka dekad.

W 1964 r. dyrektorem i redaktorem naczelnym został Jerzy Skórnicki, który skupił się przede wszystkim na podtrzymaniu ogólnopolskiego charakteru wydawnictwa. W dalszym ciągu dążył także do pozyskiwania zarówno uznanych, jak i dopiero debiutujących pisarzy. Działania Skórnickiego przyczyniły się do uporządkowania dorobku polskiej kultury narodowej.

Kolejną osobą na stanowisku dyrektora Wydawnictwa Literackiego był Andrzej Kurz, który pełnił tę funkcję w latach 1971–1981 i 1983–1990. Ważnymi pozycjami dla tamtego okresu były dzieła o charakterze historycznym, pamiętnikarskim i cracoviana. Za kadencji A. Kurza w 1986 roku wydano dziewięciotomową edycję Dzieł Witolda Gombrowicza pod redakcją Jana Błońskiego, wznawianą w latach 1987–1989. Pracował nad nią zespół doświadczonych redaktorów pod kierownictwem m.in. Janiny Bahrowej, Teresy Podoskiej, Zofii Górzyny, Jadwigi Grodzickiej. Edycja ta miała swoją kontynuację w drugiej – rozszerzonej do szesnastu tomów – serii Dzieł tego wielkiego autora (jako redaktor naukowy dołączył wówczas Jerzy Jarzębski).