Polska Główna Sekcja Łącznikowa z następnym jej szefem pułkownikiem Franciszkiem Soboltą, podległa Naczelnemu Dowództwu Amerykańskich Sił Zbrojnych w Europie z siedzibą w Heidelbergu.
Zadania Polskie kompanie wartownicze formowano z Polaków dezerterów i jeńców z armii niemieckiej, z byłych jeńców wojennych, pracowników zatrudnionych w organizacji Todta, przetrzymywanych w czasie II wojny światowej w niemieckich obozach jenieckich, więźniów obozów koncentracyjnych, przymusowych robotników wywiezionych do III Rzeszy, uciekinierów z Polski Ludowej pod rządami komunistów. W ich skład weszli także byli żołnierze Brygady Świętokrzyskiej będącej oddziałem zbrojnym Narodowych Sił Zbrojnych. Ich stan liczebny zwiększał się, osiągając w styczniu 1946 około 40 tysięcy pracowników. Po kapitulacji III Rzeszy Niemieckiej na teren Niemiec sukcesywnie przenoszono oddziały wartownicze z terenów Francji i Belgii do końca 1947 roku wszystkie tam przeniesiono. Dużą część sformowano na terenie Niemiec. W dalszych miesiącach następowała ich stopniowa demobilizacja, tak że w grudniu 1947 liczyły około 11–12 tysięcy ludzi. Formacje wartownicze były tworzone również z ludzi innych narodowości o składzie jednolitym lub mieszanym narodowościowo.