Edward Jürgens (ur. 11 października 1824 w Płocku, zm. 2 sierpnia 1863 w Warszawie) – polski działacz niepodległościowy w zaborze rosyjskim, przywódca liberalnej burżuazji warszawskiej (millenerów).
Pochodził z rodziny neofickiej pochodzenia żydowskiego (po matce)S. Didier, Rola neofitów w dziejach Polski, Warszawa 1934, s. 93, 99, 100, 101, 102, 105.. Syn majstra ciesielskiego Henryka (Heinricha) przybyłego z Holsztynu i Anny z Krygerów, wdowy po majstrze szklarskim.
1843 ukończył gimnazjum w Płocku. Kontaktował się z grupą „Przeglądu Naukowego”. Od 1847 pod nadzorem policji. 1852 ukończył studia na wydziale kameralnym uniwersytetu w Dorpacie, po czym osiadł w Warszawie. Od 1857 radca tytularny, a od listopada 1852 starszy rachmistrz. Był członkiem Konwentu PoloniaAntoni Minkiewicz, „Konwent Polonia”, 1828-1978, w: Zeszyty Historyczne, zeszyt 46, Paryż 1978, s. 222..
Był przeciwnikiem konspiracji i zbrojnego powstania, a zwolennikiem pracy organicznej. Opowiadał się za rozszerzeniem autonomii Królestwa Polskiego i uwłaszczeniem chłopów.