W takich wypadkach następnymi w linii są kolejno przewodniczący Senatu i Izby Deputowanych.
Jednakże Puerta, po rezygnacji de la Rui, oznajmił, iż będzie prezydentem tylko do czasu potrzebnego na wybór następcy przez Kongres. Zaś po dymisji Saá, kiedy zaprzysiężono przewodniczącego Izby Deputowanych Camaño, on także zadeklarował, iż nie przyjmuje urzędu na dłużej, tylko do czasu potrzebnego na wyłonienie kolejnego przez Kongres. Po dwóch dniach kadencji Camaño (31 grudnia 2001 – 1 stycznia 2002) został nim były wiceprezydent i gubernator Buenos Aires Eduardo Duhalde, który dokończył kadencję de la Rui. Tak więc w okresie zaledwie kilkunastu dni Argentyna miała pięciu kolejnych prezydentów.
Dziś Camaño, który wciąż jest członkiem Kongresu, jest przewodniczącym peronistów i jednym z liderów frakcji popierającej Dhualdego, a stojącej w partyjnej opozycji do Néstora Kirchnera, mimo iż popierają go jako reprezentanta partii na fotelu prezydenta.
Kategoria:Prezydenci Argentyny Kategoria:Odznaczeni Orderem Wyzwoliciela San Martina Kategoria:Urodzeni w 1946 Kategoria:Ludzie urodzeni w Buenos Aires