Kronika Wiosen i Jesieni (, niekiedy nazywana także ) – oficjalna kronika państwa Lu obejmująca lata 722–481 p.n.e., najwcześniejszy z zachowanych chińskich tekstów mających postać rocznika opisującego wydarzenia historyczne.
Tekst Kroniki jest niezwykle lakoniczny i liczy zaledwie 16 tysięcy znaków. Oznacza to, że żeby pojąć sens opisywanych wydarzeń niezbędna jest lektura Kroniki łącznie ze starożytnymi komentarzami, z których za najważniejszy uznawany jest Zuozhuan.
Ponieważ tradycyjnie jej redakcję przypisywano Konfucjuszowi, została ona zaliczona do pięciu najważniejszych ksiąg konfucjańskich. Obecnie jednak większość badaczy sądzi, że Konfucjusz miał co najwyżej niewielki wpływ na kształtowanie się jej tekstu, a autorami byli różni anonimowi kronikarze z państwa Lu.
Treść i struktura W starożytnych Chinach wyrażenie „wiosny i jesienie” było powszechnie stosowaną metonimią na oznaczenie roku jako całości i było stosowane jako tytuł kronik różnych ówczesnych chińskich państw. Np. rozdział „Oczywistość istnienia duchów” w traktacie Mozi wymienia „Kroniki Wiosen i Jesieni” państw Zhou, Yan, Song i Qi.