W 1937 powołany na katedrę fizyki teoretycznej na uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.
Od II wojny światowej Po zajęciu Lwowa przez ZSRR, w latach 1939–1941 i 1944–1945, profesor Uniwersytetu Lwowskiego, podczas okupacji hitlerowskiej (1941–1944) w tajnym nauczaniu. Od maja 1946 profesor mechaniki teoretycznej na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1950–1953 także profesor Instytutu Matematycznego w Warszawie. Od 1960 na emeryturze.
Do grona uczniów i współpracowników należeli m.in.: we Lwowie Jan Blaton, Wanda Hanusowa, Roman Stanisław Ingarden, Wasyl Milianczuk, Jerzy Rayski, Kazimierz Vetulani, w Warszawie Bohdan Karczewski, Wojciech Królikowski, Adam Kujawski, Jan Petykiewicz, Jerzy Plebański.
Zmarł 13 października 1974 w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 216-6/1-14).thumb|Tablica pamiątkowaprzy ul. Hożej 74 w Warszawie Uznanie świata naukowego thumb|Tablica pamiątkowa w Czerniowcach Członek korespondent PAU (od 1931), Członek czynny PAU (od 1947), Członek rzeczywisty PAN (od 1952), Doktor honoris causa Uniwersytetu Humboldta w Berlinie 1960, Doktor honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego 1964, Doktor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego 1970. W Białymstoku istnieje ulica Wojciecha Rubinowicza.