Ryszard Szretter (ur. 28 marca 1892 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 15 kwietnia 1955 w Warszawie) – polski fizjolog.
Studiował nauki przyrodnicze na Kursach Przemysłowo-Rolniczych w Warszawie (1912-1916) oraz w Uniwersytecie Warszawskim (1916-1920). W latach 1918–1920 pracował jako asystent w Katedrze Fizjologii Zwierząt Wolnej Wszechnicy Polskiej, a od 1920 do 1929 asystentem w Zakładzie Fizjologii Instytutu Biologii Doświadczalnej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1928 otrzymał stopień doktora filozofii Uniwersytetu Warszawskiego (praca:O głodowej przemianie materji u wężów). W 1929 objął funkcję kierownika Laboratorium Fizjologicznego w Słupie, gmina Szczawin Kościelny, woj. mazowieckie.
Podczas wojny utrzymywał się z wyrobu zabawek, a po powstaniu warszawskim został wysiedlony w okolice Krakowa. W latach 1940–1944 brał udział w tajnym nauczaniu licealnym.
Od 1945 pracownik naukowy SGGW, do 1952 kierownik Zakładu Fizjologii, a następnie adiunkt w Katedrze Fizjologii Zwierząt i w 1955 po otrzymaniu tytułu profesora nadzwyczajnego, profesor w tej katedrze.