Album otwiera dynamiczna kompozycja Fine Line oparta na wyrazistej linii fortepianu. Zaraz po niej możemy usłyszeć spokojną i sentymentalną Jenny Wren piosenkę uznawaną za siostrę Blackbird (utwór nagrany przez Beatlesów na potrzeby Białego Albumu). Jedyną piosenką, która może dorównywać pierwszemu utworowi pod względem dynamizmu jest Promise To You Girl. Usłyszymy w niej m.in. pastiszowe chórki charakterystyczne dla zespołów grających rock operę. Album kończy ukryty utwór I've Only Got Two Hands, który jest stylizowany na psychodelik, a co najmniej możemy go nazwać kolażem różnych dźwięków m.in. klaksony samochodów, fortepian – całość powiązana została przeplatanymi partiami gitary.
Stało się tradycją, że producentami kolejnych studyjnych albumów (wydawanych z regularnością co 4 lata od 1989 roku – pomijając projekty poboczne w tym Run Devil Run) Paula są znani i utalentowani producenci – Nigel Godrich (znany ze współpracy m.in. z Radiohead, Travis i Beckiem). Wpływ na ostateczne brzmienie płyty miał też były producent Beatlesów, Sir George Martin, z którym Paul współpracował podczas sesji do Tug of War i Flaming Pie.