Mimo pozytywnej reakcji Synodu Cerkwi Rosyjskiej na plan Hurki wyasygnował jedynie 32 930 rubli na budowę. W związku z tym w celu pozyskania koniecznych środków Hurko w 1892 r. zarządził przymusową składkę od wszystkich wójtów i burmistrzów w Królestwie Polskim, wprowadzono specjalny podatek gruntowy i podymny. Ściągano także składki od parafii katolickichG. Michalak, Sobór pw. Aleksandra Newskiego na Placu Saskim w świetle międzywojennej prasy, „Saeculum Christianum”, nr 1, 2010, s. 82. W 1893 r., z okazji setnej rocznicy „przyłączenia kraju zachodnio-rosyjskiego”, Aleksander III wyraził zgodę na przeprowadzenie składki również wśród obywateli Imperium Rosyjskiego. Dzięki zbiórce uzyskano do 1899 r. na cel budowy pół miliona rubli.
Miejsce pod budowę soboru zostało poświęcone 2 czerwca 1894 r. przez arcybiskupa chełmskiego i warszawskiego Flawiana, natomiast kamień węgielny położono 30 sierpnia tego samego roku, w dniu liturgicznego wspomnienia św. Aleksandra Newskiego, wybranego na patrona cerkwi. Na placu Saskim wystawiono tymczasową kaplicę św. Aleksandra Newskiego. Ceremonii położenia kamienia węgielnego organizatorzy nadali wydźwięk antypolski. Przedrozbiorowej Rzeczypospolitej przypisano m.in. prześladowania ludności prawosławnej.