Dochodziło jednak ze strony bolszewików do utrudniania koncentracji korpusu, zatrzymywania poszczególnych transportów, prób rozbrajania pododdziałów i agitacji. Wobec tego, gen. Dowbor zażądał 24 stycznia 1918 roku od głównodowodzącego Frontu Zachodniego zaprzestania rozbrajania i utrudniania koncentracji pod rygorem potraktowania tych działań jako wrogich. Bolszewicy przedstawili to jednak jako wrogi akt i nasilili działania w tym kierunku. Jeszcze w grudniu 1917 roku gen. Iwaszkiewicz raportował o sytuacji w oddziałach gen. Dowbor - Muśnickiemu: "Są elementy niezadowolone. (...) O wprowadzeniu ustawy dyscyplinarnej w chwili obecnej nie ma co myśleć. Najmniejsza uwaga lub wymówka zrobiona żołnierzowi spotyka się z ostrym protestem i żądaniem przeniesienia do wojsk rosyjskich, wskutek czego Dywizja stopniowo taje. Co dzień liczba żołnierzy zmniejsza się. (...) Moje rozkazy i rozporządzenia, choćby najpowszedniejsze krytykują się żołnierzami i wywołują z ich strony protesty". W rezultacie dezercji w Korpusie pozostało 8 tysięcy żołnierzy czyli połowa stanuWalentyna Najdus „Lewica polska w Kraju Rad 1918 – 1920“ PWN 1971, s. 139 i 141.