Do głównych zadań jego działalności należała organizacja wojskowych oddziałów polskich w Rosji (w czym współpracował z podporządkowaną mu Komisją Wojskową przy rosyjskim Sztabie Generalnym) i obrona ludności polskiej, zamieszkującej Kresy Wschodnie.
W Rosji, w lipcu 1917, głównodowodzącym armią został gen. Ławr Korniłow. Był on zwolennikiem powołania nowej polskiej formacji wojskowej, która mogłaby zastąpić tracąca walory bojowe Dywizję Strzelców Polskich. Wtedy powstały warunki do utworzenia Korpusów Polskich na Wschodzie (w Rosji). Naczpol zaproponował na dowódcę I Korpusu gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. Korpus miał liczyć 67 790 żołnierzyRafał Tulicki, Próba przewrotu w I Korpusie Polskim w maju 1918 roku, w: Niepodległość i Pamięć 13/2 (23), 2006, s. 15..
Naczelny Polski Komitet Wojskowy został rozwiązany po przewrocie bolszewickim 4 lutego 1918, w trakcie rokowań prowadzonych przez bolszewików w Brześciu z Państwami Centralnymi o zawarcie separatystycznego traktatu pokojowego. Grupa jego członków utworzyła Radę Naczelną Polskiej Siły Zbrojnej w Kijowie, która 4 marca 1918 przekazała kompetencje Radzie Regencyjnej.
Zobacz też I Korpus Polski w Rosji II Korpus Polski w Rosji III Korpus Polski w Rosji Odznaka Naczelnego Polskiego Komitetu Wojskowego
Przypisy
Bibliografia
!