19 stycznia dwa samoloty zaatakowały niemiecką bazę w Stavanger, niszcząc dwa wodnosamoloty na wodzie a dwa następne samoloty zaatakowały pociągi towarowe i żeglugę przybrzeżną. 2 marca dywizjon przeniesiono na lotnisko Coleby Grange. Zadaniem polskich lotników była obrona miasta Hull i Londyn. Od czerwca po kolejnej zmianie lotniska dywizjon zaczął wykonywać loty na "rendżerkę" i "intruderkę" nad Niemcy, Belgię, Holandię i Francję. Osłaniano też dalekie wyprawy bombowe. W jednej z akcji 27 lipca uszkodzono stację radiolokacyjną na wyspie Sylt. 17 września 5 polskich samolotów osłaniało desant pod Arnhem w ramach operacji Market Garden, podczas której zginęła jedna załoga. Ostatnie zwycięstwo 7 marca 1945 r. odniosła załoga kpt. pil. Czesława Tarkowskiego i radionawigatora f/o K.Taylora (Anglika - z powodu braku polskich przeszkolonych nawigatorów część ich stanowisk była obsadzana przez obcokrajowców) zestrzeliwując w rejonie Bonn niemiecki samolot Ju 88.
Dywizjon został rozwiązany 2 stycznia 1947 roku.
Odznaka Odznaka Dywizjonu przedstawiała puchacza z zielonymi oczami, siedzącego na kadłubie samolotu, z prawej strony puchacza półksiężyc, zaś pod kadłubem samolotu numer Dywizjonu – 307.