Można ją interpretować jako stwierdzenie, że cnotę od występku dzieli czasem bardzo cienka granica, a prawdziwi wielcy zbrodniarze zostaną dla społeczeństwa na zawsze anonimowi, kryjąc swą prawdziwą naturę pod fasadą cnotliwości.
Wykonania Piosenkę w Stanach spopularyzował Louis Armstrong swoim wykonaniem z 1954 roku. Śpiewał ją też Frank Sinatra (1959) oraz Bing Crosby, który umieścił ją na swoim albumie Bing with a Beat z 1957 roku. W 1960 roku na koncercie w Berlinie Ella Fitzgerald zapomniała słów po pierwszej zwrotce i dalej improwizowała, co dało jej nagrodę Grammy. W 1968 na koncercie w Sztokholmie piosenkę śpiewali The Doors, w 1985 – Sting, w 1995 Nick Cave, a w 2001 – Robbie Williams.
W Polsce piosenka doczekała się kilku wykonań. Wykonywali ją m.in. Dariusz Kowalski, Jan Kobuszewski, Elżbieta Wojnowska, Roman Wilhelmi, Janusz Radek oraz Wiesław Gołas. Znanym tłumaczeniem (obok tego dokonanego na potrzeby inscenizacji dramatu Brechta, którego dokonał Władysław Broniewski) jest tłumaczenie autorstwa Romana Kołakowskiego, które spopularyzował Kazik Staszewski, wykonując je na płycie